Spinone z Ducha Basty w „Echu Pomorskiej Kniei”

Na zaproszenie redaktor naczelnej Katarzyny Lewańskiej Tukaj mamy przyjemność gościć (artykuł o rasie plus galeria zdjęć) na łamach jednego z regionalnych czasopism myśliwskich „Echo Pomorskiej Kniei”. Dziękujemy Pani Kasi za promocję rasy i Ani Kondraciuk za jak zwykle piękne zdjęcia.

MM

Niżej wspomniany artykuł:

Spinone italiano – włoski towarzysz łowów.

Spinone lub spinoni italiano (SI), czyli wyżeł włoski szorstkowłosy to jedna z dwóch włoskich ras psów myśliwskich, a jednocześnie jedna z najstarszych ras wykorzystywanych w łowiectwie. Pies ten generalnie podobny jest do innych wyżłów szorstkowłosych tj. wyżeł niemiecki czy czeski fousek. Na pierwszy rzut oka spinone wyglądają niezgrabnie – swoją zapaśniczą, niewyrafinowaną sylwetką, ciężkim galopem i szorstkim włosem zapracowały na określenie:  „typ prymitywny, wiejski”. Dopiero charakterystyczny dla tego wyżła wyciągnięty kłus w pełni pokazuje jego budowę, styl pracy i motorykę. SI to psy o wyjątkowej wytrzymałości, zarówno jeśli chodzi o czas pracy, jak i warunki terenowe. Nie okładają pola w takim tempie jak wyżły niemieckie czy nawet ich kuzyn bracco italiano, ale rekompensują to dokładnością poszukiwań zwierzyny oraz zapałem z jakim przeczesują najgęstsze zarośla, trzcinowiska czy błota i mimo, iż są zaliczane do psów tzw. suchego pola to nie straszny im głęboki, kopny śnieg czy lodowata woda. Dzięki szorstkiej okrywie włosowej oraz mocnej budowie ciała rzadko przy pracy w takich warunkach odnoszą jakieś kontuzje (choćby ogona w przeciwieństwie do wnk) czy obrażenia oczu i skóry. W łowiectwie wykorzystywane są głównie do polowań na ptactwo, ale z powodzeniem sprawdzają się również w pracy na farbie podczas poszukiwania postrzałków zwierzyny grubej. W polu charakteryzują się twardą stójką, szerokim i metodycznym okładaniem terenu. Posługują się przy tym zarówno górnym, jak i dolnym wiatrem. Temperamentem spinone nie odbiegają od innych wyżłów, są jednak nieco łagodniejsze i mniej posłuszne, uwielbiają towarzystwo swoich opiekunów, wobec których są wyjątkowo lojalne i oddane, co widać również podczas pracy z tymi psami – zawsze utrzymują kontakt wzrokowy z przewodnikiem. Przyjazne w stosunku do obcych, zarówno ludzi, jak i innych czworonogów, w relacjach z którymi trudno się dopatrzeć z ich strony dążenia do dominacji, agresji czy zaborczości. Oczywiście zaatakowane potrafią się bronić. SI to psy inteligentne – szybko się uczą, świetnie socjalizują z otoczeniem, ale przy tym potrafią być uparte i skrzętnie wychwytują oraz wykorzystują błędy menera. Potrafią ponadto zbudować swoją hierarchię ważności stawianych przed nimi zadań pomimo, że ich przewodnik wskazują im inną. Z obserwacji hodowców tej rasy wynika na przykład, że spinone, które zasmakowały prawdziwego polowania i aportu strzelonego ptactwa, zajęcy czy dzikich królików z oporem podejmują aporty sztuczne. Niemniej jednak dzięki warunkom fizycznym to właśnie zdecydowany aport z pola lub wody nawet dużych sztuk strzelonej zwierzyny (gęś, zając, lis) jest ich atutem. Ci, którzy zdecydują się na wyżła włoskiego muszą także pamiętać, że są to psy lubiące pracować w wolnym tempie, żadnym poganianiem nic u spinone nie wskóramy, poza tym buntują się i „zacinają” przy stosowaniu wobec nich negatywnych metod szkoleniowych, najskuteczniejsze zatem są podczas układania bodźce pozytywne i cierpliwość. Można rzec, że spinone italiano to po prostu typowy południowiec. Rasa choć hodowana przede wszystkim ze względu na swoją łowiecką pasję i chęć do pracy w charakterze psów myśliwskich, to coraz częściej z uwagi na pogodną naturę, cierpliwość i łagodność zdobywają popularność jako psy towarzyszące, a w wielu krajach wykorzystywane są nawet w dogoterapii czy jako przewodnicy osób niepełnosprawnych. Myśląc o posiadaniu psa tej rasy trzeba jednak pamiętać, że potrzebuje on długich, wyczerpujących spacerów. W przeciwnym razie będzie narażony na problemy natury behawioralnej – niszczenie otoczenia, nerwowość lub nadpobudliwość. Choć należy zaznaczyć, że dorosłe SI wykazują znacznie mniej tego rodzaju zachowań niż psy innych ras myśliwskich. Optymalnym jest trzymanie spinoni w domu z dużym podwórkiem, ale odnajdują się także w małych mieszkaniach pod warunkiem zapewnienia im odpowiedniej ilości aktywności i spacerów. To co może zrażać do przedstawicieli tej rasy to konieczność czasochłonnego trymowania okrywy włosowej dwa-trzy razy w roku oraz ich tendencja do ślinienia się, przez co w ich domach oślinione bywają czasem meble i ściany. Przy walorach użytkowych oraz przyjaznym charakterze i oddaniu swojemu właścicielowi są to jednak mało znaczące niedogodności posiadania psa tej rasy.