Standard pracy

„THE PASTRONE WORKING STANDARD, 1937”

/tłumaczenie/

Chód Spinone italiano to długi, schludny kłus, na przemian od czasu do czasu przechodzący w coś na rytm galopu (ale tylko tylne nogi), dzięki czemu jest on trochę szybszy niż włoski Bracco. Wymagany chód, gdy pies zaangażowany w „akt” poszukiwania zwierzyny – to jednak kłus.
Jest to chód żywy i ekonomiczny, prawie zawsze na wprost, do ok. stu metrów od przewodnika, a czasem więcej. Ruch psa jest podporządkowany doskonałej pracy węchowej, który to zmysł zawsze świetnie działa pod warunkiem, że pies nie przesadzi z prędkością chodów, które są sprzeczne z jego naturą.

Dla Spinone, jak dla wszystkich innych kłusaków, koncentracja na zapachu jest najważniejsza, a znajdowanie rozwiązań różnych „problemów”, przychodzi niemal instynktownie (momentalnie) podczas ruchu, co wymaga od Spinone złożonego procesu umysłowego, który można łatwo odczytać w jego pięknym wyrazie pyska „psa-myśliciela”.
Wyszukiwanie odbywa się bardzo rzetelnie i sprawia psu ogromną przyjemność, co można poznać po ciągłym machaniu ogonem, a jego sylwetka jest bardzo naprężona, prosta, z szyją niezbyt wyciągniętą do przodu, utrzymuje głowę dość wysoko tak, by linia grzbietu łączyła się z nosem, który jest odchylony w kierunku ziemi.

Kiedy poczuje lekki zapach, spowalnia swoje tempo stopniowo i śledzi zapach z dużą ostrożnością ku rzekomemu źródłu, głowa wysoko, tak jak opisano powyżej bez żadnego innego zewnętrznego znaku, oprócz uszu uniesionych do pełnej wysokości, ogon nieruchomy i trochę opuszczony. Po rozpoznaniu fałszywego alarmu powraca do swojej pozycji i chodu.
Jeśli jednak zapach prowadzi do dzikiej zwierzyny, spowalnia swój chód jeszcze bardziej, tak, że ostatnie kroki są podejmowane naprawdę bardzo powoli. Pies często sprawdza grunt łapą przed jej postawieniem – robi to aby upewnić się, że nie wyda żadnego odgłosu, który mógłby wystraszyć zwierzynę. Kiedy się zatrzymuje, usztywnia ogon i znów go podnosi. Ogon zarówno wtedy, gdy się zatrzymuje i gdy jest na tropie niesiony jest poziomo lub nieco wyżej lub niżej. Ogółem zachowanie i prezencja Spinona w tym czasie jest szlachetna i imponująca. Jest czujny, ale spokojny. Szyja trochę uniesiona, głowa doskonale naprężona z nosem w dół pod kątem około 30 stopni od poziomu linii grzbietowej.

Jeśli w trakcie poszukiwań pies wyróżni obszar zapachu, który upewnia go iż jest tam zwierzyna, natychmiast spowalnia tempo i przyjmuję tę samą postawę, gdy jest nieruchomy z wyjątkiem szyi, która wysunięta jest bardziej do przodu i ogon bardziej obniżony, a pies podąża tropem, zwalniając tempo i idąc po linii prostej za zapachem, który prowadzi go do celu.
Czasami śledzenie jest poprzedzone krótkim zatrzymaniem, lecz nie jest to pożądane. Kiedy blisko zwierzyny pies znajdzie się nagle, i tylko w takim przypadku!, zamiera w pół kroku. W większości jednak stójka jest w pozycji prostej lub z nogami trochę ugiętymi, głową zwróconą w dół w kierunku zapachu zwierzyny.

W wyjątkowych okolicznościach, pies przykucnie w skręconej pozycji. Kiedy zdobycz próbuje uciec w bok, Spinon skręca, kierując się wiatrem i ponownie wchodzi na trop, powtarza akcję po śladzie bardzo powoli, ale bez żadnych dodatkowych przystanków czy objawów zdenerwowania, identyfikując źródło zapachu i unikając w miarę możliwości trzasku suchych gałęzi i liści; pies utrzymuje pozycję czuwającą i stale zmniejsza prędkość.

Gdy już wyraźnie opanuje źródło zapachu trzyma się w miarę możliwości w stałej odległości od zwierzyny, zmienia swój marsz aby dostosować go do ruchów zdobyczy i jeśli ta uzyskuje przewagę dzięki dogodnym warunkom do lotu Spinon jest w stanie pokazać, że bycie mądrym idzie w parze z byciem szybkim i wytrwałym łowcą.

Wśród charakterystycznych cech Spinone jest szczególnie bliska więź z trenerem, którego absolutnie nigdy nie opuszcza. Co więcej – jego rozważny i spokojny charakter pomaga zaadoptować jego pracę i dostosować się do przeróżnych warunków panujących w otoczeniu w dowolnym momencie.

Źródło: www.bannonbrig.co.uk